سین جیم / راضیه احمدوند _ شهرستان شهریار با حدود ۷۵۰ هزار نفر جمعیت وبا نرخ رشد ۸/۷در صدی ومهاجرتهای بی رویه به عنوان یکی از شهرستانهای غرب استان تهران با مسایل ومشکلات ودر عین حال ظرفیتها وقابلیت های بالایی مواجه است که رفع این مشکلات وشکوفایی ظرفیت ها ی منطقه نیازمند عزم ملی واستانی وجدیت پیگیری مدیران شهرستانی را می طلبد.
شهرستان شهریار رابا ده هزار هکتار باغ سرسبز وزیبا از دیر باز به عنوان نگين غرب استان تهران می شناسندولی متاسفامه در سالهای اخیر به دلیل رشد جمعیت واستحصال بیش از اندازه آب از سفره های زیر زمینی ،سطح این سفرها پایین رفته وبرداشت آب به حداقل خود رسیده است به طوری که در حال حاضر عمق چاههای آب به حدود دویست متر می رسد که این موضوع جای نگرانی وتامل دارد.

همچنين درختان، این موجودات زنده نازنین، جان‌شان را عده‌ای می‌گیرند اما همچنان ریشه‌های قانونی که باید حمایت‌شان کنند، جان ندارند. مشکل کجاست، درحالی‌ که قوانین محکمی برای مقابله با تبرهایی که به تنه درختان می‌خورد، وجود دارد؟‌ از جمله قانون ۶۸۶ مجازات اسلامی؛ آیا مسکوت مانده؟ اصلا انگار نبوده و نیست.

همین شد که طی یک‌دهه اخیر بسیاری از باغات شهريار نابود شد و جای‌شان را برج‌های بتنی گرفت که اساسا همخوانی‌ای با ذات انسان ندارند. تنها و تنها کسب منافع مالی و سود بیشتر سبب شد تا عده‌ای با دادن جریمه‌های بسیار پایین- به راحتی آب‌خوردن- تیشه بر درختان بزنند و ساختمان‌های چند طبقه را جای‌شان بنشانند. برخی دیگر گازوئیل پای درختان ریختند، گروهی مستقیما آتش افروختند و برخی آب را به روی ریه‌های شهر بستند. البته که در این میان عده‌ای هم بودند که نتوانستند از عهده آبیاری باغ خود برآیند و چه درختان تنومندی جلوی چشم‌شان خشک شد.

آنها نظاره‌گر بالادستی‌ها بودند تا به‌زودی بلندمرتبه‌ای را علم کنند اما خودشان دندان به هم می‌ساییدند؛ از اینکه قنات‌‌ها به‌خاطر همان برج‌های نامانوس خشک می‌شدند. اینها هنوز هم هستند و چشم انتظار تصمیمات محکمی مانده‌اند تا اندک آبی که پای درختان می‌رسد پابرجا بماند .

اما حالا نباید برای باغات از دست‌رفته مرثیه‌خوانی کرد، چراکه فایده‌ای ندارد. باید جلوی روند پول در برابر تخریب درخت را گرفت. بايد ديد چه كساني حاضر نیستند برای ایجاد درآمد در شهر، درختان را فدای منافع اقتصادی کنند.

البته لازم به ذكر است كه باغات و اراضی کشاورزی بسیاری در شهرستان مورد اشاره وجود دارد که ریه و فیلتر تنفسی استان تهران و پایتخت محسوب می‌شوند و در صورت آسیب دیدن این اراضی خسارات سنگینی به اکوسیستم استان تهران وارد می‌شود و سلامت زیست محیطی این مناطق به مخاطره می‌افتد.

لزوم حمایت هرچه بیشتر از فعالان کشاورزی و باغداری در این مناطق بيش از پيش احساس ميشود .. تغییر کاربری‌ها، سرمازدگی، بحران آبی، تگرگ از نمونه مشکلاتی است که باغداران و کشاورزان این شهرستان با آن دست و پنجه نرم می‌کنند و در صورت عدم پشتیبانی کافی از فعالان این حوزه، تبعات و عوارض ناشی از صدمات این چنینی به شهرستان مذکور خلاصه نمی‌شود و مناطق همجوار را نیز تحت الشعاع قرار می‌دهد.
با این اوصاف باید منتظر ماند و دید که در آینده آیا درختان باقیمانده شهريار همچنان پابرجا می‌مانند و بی‌جهت در برابر اندیشه‌های سود‌جویانه برخی کمر خم می‌کنند یا خیر؟ البته که درختان هم عمری دارند بايد ديد می‌توان امیدوار بود که در آينده این شهر همچنان لکه‌های سبز وجود خواهد داشت يا خير صدالبته که ما شهروندان هم در حفظ و گسترش فضای سبز مسئولیت‌هایی داریم.

قانون‌هایی در برابر قاتلان درختان

قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها مواد مختلفی را برای برخورد با خاطیان دارد که از آن جمله می‌توان به مواد یک، ۴و ۶آن اشاره کرد.

ماده یک این قانون، قطع درخت را بدون اجازه شهرداری ممنوع اعلام کرده است. البته این قانون با ضوابط و شرایطی خاص، به شهرداری اجازه داده است درصورت لزوم، اقدام به قطع درخت کند. این قانون مقرر کرده است:‌ «به‌منظور حفظ و گسترش فضای سبز و جلوگیری از قطع بی‌رویه درختان، قطع هر نوع درخت و یا نابودکردن آن به هر طریق در معابر، میادین، بزرگراه‌ها، پارک‌ها، بوستان‌ها، باغات و نیز محل‌هایی که به تشخیص شورای اسلامی شهر، باغ شناخته شوند، در محدوده و حریم شهرها بدون اجازه شهرداری و رعایت ضوابط مربوط ممنوع است».

گفتنی است در تبصره این ماده آمده: «درخت از نظر این قانون هر درختی است که محیط بُن آن از ۵۰سانتی‌متر بیشتر باشد». تبصره یک ماده ۴ قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها هم مقرر کرده است: « قطع درخت در محل‌های مشمول این قانون از تاریخ ابلاغ شناسنامه ممنوع است، مگر با تحصیل اجازه که طبق مقررات آیین‌نامه مذکور در ماده ۱۲ داده خواهد شد». اما یکی از مواد جالب قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها ماده ۶ است .
چنان که در این ماده آمده است: «کسانی که اراضی و باغ‌های آنها بیش از ۵۰۰مترمربع باشد و بدون اجازه شهرداری اقدام به قطع درخت کنند، به‌نحوی که باغ یا زمین مشجری از بین ببرد، آن زمین به‌طور کامل به نفع شهرداری ضبط می‌شود».

در مواد ۶۸۴، ۶۸۵ و ۶۸۶ قانون مجازات اسلامی- تعزیرات، به جرائمی می‌پردازد که عمل ارتکابی علیه درختان و محصولات زراعی و باغات مربوط است. آنطور که در ماده ۶۸۶ این قانون آمده است: «هر کس درختان موضوع ماده یک قانون گسترش فضای سبز را عالماً، عامداً و برخلاف قانون مذکور قطع کند یا موجبات از بین‌رفتن آنها را فراهم آورد، علاوه بر جبران خسارت وارده حسب مورد به حبس تعزیری از ۶‌ماه تا ۳ سال و یا به پرداخت جزای نقدی محکوم خواهد شد».

پي نوشت : فرزند شهريار درختان دست ياري به سوي شما دراز كردند……

استفاده از این گزارش با ذکر منبع مجاز است

برچسب ها:

به اشتراک بگذارید :

مطالب مشابه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد